Een nieuw Paralympisch avontuur!!!

Eindelijk kan en mag ik het van de daken schreeuwen: ik mag TeamNL opnieuw gaan vertegenwoordigen op het internationale podium! Niet op de fiets, niet op het paard, maar als VI-judoka. “Huh?” Ja, echt! En nee, dat komt niet helemaal uit het niets…

Wanneer je valt - al is het midden in de strijd of als je been vol zit met splinters - dan sta je op. Wanner je keer op keer tegenslag ervaart, dan leer je uiteindelijk dat dit de allermooiste kans is om persoonlijk te groeien. En als je door randvoorwaarden of externe factoren je droom in duigen ziet vallen, dan is het je hart waarin je voelt dat die droom onbreekbaar is.

Na de gouden race in Tokyo wilde ik graag door, maar het vinden van een nieuwe pilote is afgelopen jaren niet gelukt. Ook de paardensport en ik bleken het geluk niet aan onze zijde te hebben met alle pech en ellende met Fabi die mijn nieuwe toekomstpaard had moeten worden. Op dat moment voel je je alsof je een deel van jezelf kwijt bent: topsporter ben je niet ‘even’, het is je leven, wie je bent, wat je iedere dag in- en uitademt en vind je terug in alles wat je doet. Maar soms gebeuren dingen niet zonder reden en ik ben er altijd in blijven geloven… ik was en ben er nog niet klaar mee.

Toen ik 13 jaar geleden begon met wielrennen vond Nico Waerts (destijds en nu nog steeds mijn krachttrainer) het een goed idee als ik leerde valbreken. Dat ging van wat lesjes valbreken naar wat stoeipartijtjes, hij die mij in een judopak hees en na wat serieuze judolessen het behalen van mijn gele band. Ik vond het fantastisch, maar het ging helaas niet samen met het wielrennen en dus stopte het daar weer. Toen niet wetende dat op dat moment een zaadje is gepland voor iets dat nu aan het uitgroeien is tot een nieuwe topsportcarrière.

Eind december stond ik weer voor het eerst op de tatami (mat) en het voelde alsof ik er nooit was weggeweest. Toen ik die maand voor de zoveelste keer weer bij Nico met mijn ziel onder mijn arm zat, kwam daar ineens de vraag: “waarom gaan we het judo niet weer proberen?” en ik voelde meteen dat dit het moment was. Alles van de afgelopen 13 jaar kwam ineens weer samen en de plek waar mijn topsportcarrière ooit begon is nu de plek waar hij weer verdergaat.

Nico en zijn zoon Robin Waerts wilden er voor gaan en samen zijn we 3 maanden geleden in hun dojo bij Stay Fit Texel begonnen aan wat menigeen onmogelijk zou noemen: mij klaarstomen voor opnieuw het allerhoogste podium, alleen nu in een compleet andere sport. Het is keihard werken, maar ik geniet misschien nog wel meer dan ik ooit heb gedaan… Het is niet in woorden te vatten hoe waanzinnig het voelt om weer ‘compleet’ te zijn, niet meer elke dag dat ontheemde gevoel te hebben en alles te kunnen geven.

Dankzij de hulp van Budo Sport Hoorn ben ik aangesloten bij de JBN, het contact met bondscoach Danielle Vriezema liep meteen super fijn en op 1 maart heb ik voor het eerst meegedaan met een bondstraining van V.I. judo Nederland op Papendal.

Ik ben gruwelijk dankbaar voor de kansen die ik krijg en iedereen die deze reis samen wil maken.

En wat voor één is het nu al: in juli mag ik mee naar een Grand Prix in São Paulo en in augustus is het EK in Duitsland! Het doel? De Paralympische Spelen van LA 2028. Gekkenwerk? Misschien. Onmogelijk? Wie nog weet hoe het wielrennen begon mag het zeggen…. nu - 13 jaar later - lijkt de geschiedenis zich te herhalen en mijn drive, wilskracht, ontembare enthousiasme en motivatie zijn sterker dan ooit…!